Optymalne warunki do przechowywania wina to temperatura około 12°C i wilgotności co najmniej 65 procent.
Zbyt wysoka temperatura przyspiesza dojrzewanie wina, skracając tym samym jego przydatność do spożycia.

Zbyt niska temperatura (poniżej 8°C) spowalnia rozwój wina, opóźniając jednocześnie jego dojrzewanie.
Najgorsze dla wina są zmiany temperatury.
Nawet jeśli temperatura poważnie odbiega od średniej warunki przechowywania wina nie muszą być naganne.
Bardzo ważna jest stałość temperatury, szczególnie dla win białych – które to są bardziej wrażliwe na wszelkie zmiany temperatur i na temperaturę powyżej 18°C.

Wilgotność zapewnia ciągłe nawilżenie i elastyczność korka – zapobiega jego osuszaniu co jest ogromnie ważne szczególnie w przypadku win przechowywanych dłużej.

W pomieszczeniach bardziej suchych, sklepach itd… korek staje się bardziej suchy co powoduje jego kruchość i nieszczelność, wiążącą się automatycznie z utratą jakości lub całkowitym zepsuciem wina.

Pozycja – wszystkie wina przechowywane powinny być w pozycji leżącej, szczególnie dotyczy to starych win rocznikowych.
W pozycji stojącej przechowywane powinny być tylko młode wina, oraz wina bardzo dobrze rotujące.

Przechowywanie wina w piwnicach:

Pomieszczenie w którym przechowywane jest wino powinno być ciemne.
Wilgotność w piwniczce powinna kształtować się w przedziale 70-80 procent.

Wina wymagające niższej temperatury powinny być przechowywane na niższych półkach (tam zawsze temperatura jest niższa).
Wracając do kwestii światła powinniśmy nadmienić że bardzo wrażliwe na nadmiar światła są wina stare, oraz szampany i ogólnie wina musujące.

Ciekawostki: W niektórych winnicach wilgotność w piwnicy wynosi blisko 100 procent.

Proszę zwracajcie uwagę na warunki przechowywania alkoholu w sklepach i już po zakupie.

Chyba najważniejszym czynnikiem jest stosunek jakości do ceny. Jesteśmy w stanie zakupić butelkę wina za mniej niż 3$ przy czym wino to będzie przyzwoite. W przypadku win Francji, czy Włoch bardzo trudno, albo wręcz niemożliwym jest zakup dobrze zbudowanego wina za 3$. Trudny jest w ogóle zakup wina za 3$, nawet jeśli wino to nie jest najwyższych lotów.
No więc co z tą jakością? Moim zdaniem Chilijczycy robią światowej klasy wina – zwłaszcza jeżeli mówimy o czerwonych.

Oczywiście wiele osób, miłośników wina nie zgodzi się z tym. Twierdzą Oni że przygotowywane na skale przemysłową napoje z winem i jego ideą nie mają zbyt wiele wspólnego, być może za wyjątkiem smaku.
No i oczywiście mają w tym twierdzeniu trochę racji – w twierdzeniu iż wina produkowane na masową skalę, z mechanicznych zbiorów, w metalowych beczkach i kontrolowanych komputerowo procesach wina to trochę coś innego.
Natomiast aby być w pełni szczerym trzeba przyznać że powyższe twierdzenie można wystosować do wielu producentów Europejskich, którzy produkują wina na masową skalę. Jeżeli komuś zależy na niepowtarzalności, wyjątkowej historii, tradycyjnych metodach produkcji powinien skupić się na małych winnicach, które istnieją także w Chile.
Takie wina nie są sprzedawane w hipermarketach, można je co najwyżej spotkać u importerów, ale też niewielu.
Jeżeli mają to być wina dobre, zazwyczaj będzie to związane z dużo wyższą ceną.

Dlaczego tak długo trwało zaistnienie producentów chilijskich win?

Choć produkcja win chilijskich trwa ponad 450 lat (pierwsze winogrona zostały tam zasadzone w 1551 roku, a pierwsze wino zostało wyprodukowane w 1555 roku). Jednak dopiero w XIX wieku kiedy do Chile sprowadzono Cabernet Sauvignon i Merlot jakość wina zaczęła się poprawiać. W latach 80 tych XX wieku została wprowadzona nowa technologia połączonej fermentacji w stalowych kadziach i dużych dębowych beczkach (z dębu francuskiego), dzięki czemu w Chile zaczęto produkować wina o wysokiej jakości.

Podczas prohibicji zwolennicy wina stanach mieli w zwyczaju kupowanie koncentratu z winogron.
Koncentrat sprzedawany był w Kalifornii i wysyłany w kontenerach na wschodnie wybrzeże.
Góra kontenera była opisywana dużymi pogrubianymi literami:
“Uwaga: Prosimy nie dodawać cukru i drożdży, w przeciwnym wypadku nastąpi fermentacja”.
Jak można się domyślić większość odbiorców miała już przygotowany cukier i drożdże.

Co wpływa na tak wysokie ceny w Polsce? Wszyscy narzekają na podatki. Oczywiście VAT, czy akcyza mają duży wpływ na cenę wina. Ale ważna jest jeszcze jedna rzecz, czyli pazerność importerów i dystrybutorów.

Skoro sklep z winami jest w stanie dorzucić 60% do ceny wina, a trzeba wziąć pod uwagę to że wcześniej importer dorzucił 40% do wartości, czyli ceny producenta, akcyzy, kosztów transportu. Cena początkowa, czyli cena związana zakupem bezpośrednio u producenta lub importera (na przykład z Niemiec) zmienia się diametralnie.

Rozwiązania? Najbardziej rozsądne wydaje się dokonanie zakupów za granicą. I oczywiście jest to chyba najlepsze rozwiązanie gdy przejeżdżamy na przykład przez Niemcy. Koszty transportu kilku butelek wina mogą być wysokie,  transport pocztą i kurierem związany jest z ryzykiem uszkodzenia zawartości butelki ze względu na wstrząsy i nieodpowiednią temperaturę.

Zakup w Hipermarkecie?  Także jest dość ryzykowny, palety  z winami przetrzymywane są bardzo często w nieogrzewanych magazynach, a zdarzały się też przypadki przetrzymywania win białych w chłodniach. Oczywiście rozumiem dobre intencje kierownika sklepu, ale nieznajomość podstaw przechowywania wina najprawdopodobniej na zawsze zniszczyła zawartość butelki. Kolejnym minusem związanym z zakupami wina w hipermarkecie jest brak jakiejkolwiek pomocy.

Gdzie więc kupować? Dobrym pomysłem mogą być sklepy i winiarnie które same importują wino. Marża w takich miejscach jest trochę niższa, a zawsze możemy też postarać się o zniżkę.
Kolejnym miejscem w którym sugerował bym zakupy jest internet. W przyszłości postaram się zamieścić listę stron na których sugerował bym zakup wina.

Z pewnością w chwili obecnej polecić mogę:

www.salute.pl – wina włoskie
www.101win.pl

Dla tych, którzy nie gardzą winem białym i odrobiną słodkości, a nawet dla tych, którzy są zadeklarowanymi zwolennikami wina czerwonego. Eiswein to specjał, który nie jest produkowany co roku ze względu na wyjątkowe co do winogron i pogody wymagania.

Winogrona są pozostawiane na krzewach o wiele dłużej niż w przypadku zwykłego wina, czasem aż do lutego.
Zbierane są w trakcie przymrozków. Gdy temperatura spadnie poniżej 7 stopni Celsjusza. Winogrona w ten sposób zamarznięte są tłoczone natychmiast aby mocno skoncentrowany sok spływał wprost do kadzi (woda pozostaje zamarznięta).

Wina typu Eiswein są z reguły wyjątkowe, niepowtarzalne i warte swojej ceny (ze względu na wyjątkowy proces produkcji jest ona dużo bardziej kosztowna). Sam Eiswein do tej pory próbowałem tylko na degustacjach i nie ukrywam że chciałbym jak najszybciej mieć ku temu sposobność. Co do jakości mógłbym porównać je do Tokaji Aszu, które także są zbierane po przymrozkach, jednak już w październiku.

W przeciwieństwie do Tokaji, grona przeznaczone na Eiswein powinny być całkowicie pozbawione pleśni – co nie jest proste biorąc pod uwagę czas pozostawania na krzakach.

Zaledwie około 10% początkowej ilości winogron kończy w butelce !!!
Serdecznie polecam.

Moszcz wyciśnięty z winogron jest zawsze ciemno zielony.

Skąd więc tak wiele kolorystycznych różnic pomiędzy winami?
Skąd się bierze czerwony, lub różowy kolor win?

Dla laika prawie oczywisty jest fakt iż czerwone wina otrzymujemy z czerwonych/ciemnych winogron.
Jednak laik w przypadku win różowych często popełnia błąd zakładając że wino różowe musi być mieszaniną winogron ciemnych i białych. W rzeczywistości może być ich mieszaniną (clairet).
Błąd też bardzo często popełniamy zakładając że szampan jest wytwarzany z białych winogron, a przecież Pinot Noir, czy Pinot Meunier to  typowe ciemne odmiany winogron.

A więc wracając do procesu uzyskiwania koloru przez wina:
Czym dojrzalsze winogrona tym intensywniejszy kolor.
Jeżeli w trakcie tłoczenia moszcz będzie miał kontakt ze skórkami winogron, wino uzyska od nich kolor.
Odbywa się to w trakcie procesu zwanego maceracją.

Gdy winogrona czerwonych odmian tłoczone są szybko, bez długiego okresu maceracji niewielka ilość barwnika dostaje się do moszczu i pozostaje on biały.

Choć wiedziałem mniej więcej jaki jest jego poziom wiedzy i  skąd wiedza jego pochodzi przymykałem oko, na to co mówił.

Starał się opisać każde wino, które próbował. Powtarzając zawzięcie za każdym razem w przypadku win czerwonych i jeden raz w przypadku win białych opinie iż w nosie czuje porzeczkę. Oczywiście aromat czarnej porzeczki jest dość często spotykany, ale nie jest jedynym wiodącym aromatem w przypadku większości win czerwonych.

Znawcy win. Jest ich tak wielu w tak niewielkim i dalekim od winiarskich tradycji kraju.
Picie wina i to co z winem jest związane to bardzo modny w chwili obecnej temat.
Na salonach dobrze widziana jest lampka czerwonego wina lub dobrego szampana.
Jednak chęć obycia i zabłyśnięcia wiedzą prowadzi do wielu przekłamań.

Proszę o trochę respektu, zanim zaczniecie wypowiadać się na temat nowej butelki.
Piotr Marciniak

Na jednej z degustacji organizowanej  przez magazyn wino miałem możliwość przekonać się o smaku wszystkich standardowo (nierocznikowych) oferowanych przez VCP produktów.

• Veuve Clicquot Brut
  Standardowa żółta etykieta, najbardziej kojarząca się z firmą jest uosobieniem stylu firmy.
  Na kompozycje tego wina składają się Pinot Noir (50-55%),  Pinot Meunier (15-20%),
  oraz Chardonnay (28-33%).
• Veuve Clicquot Rosé (od kwietnia na polskim rynku) zawiera 82-85% wina białego i 12-15%
• Veuve Clicquot Demi-Sec

Veuve Clicquot Ponsardin nie zrezygnowało z dodawania cukru podczas produkcji wina, natomiast deklaruje się iż ilości te są niewielkie.

Początek firmy to 1772 rok wtedy to rodzina Clicquot rozpoczęła działalność w branży winiarskiej właściwie Philippe żyjący jeszcze wtedy mąż zmarłej wdowy. W 1805 roku Francois bo tak miała na imię wdowa, przjęła firmę.

Okazała się bardzo przedsiębiorczą wdówką. Wino obecnie ze stajni Moet Hennessy jest jednym z najczęściej sprzedawanych i ciągle o znakomitej jakości.

Kompozycja Veuve Clicquot Ponsardin wlewa się do butelek i dodaje niewielką ilość drożdży oraz cukru. Po zakorkowaniu butelki zaczyna się proces powtórenj fermentacji tak charakterystyczny dla metody szampańskiej. Po minimum sześcioletnim okresie przechowywania w butelkach partia Szampana jest wypuszczana do obiegu.

Veuve Clicquot Ponsardin

Na rzeczywiste znaczenia tego terminu w winiarstwie moją uwagę zwrócił wykładowca z Centrum Badań Enologicznych z Montpellier mówiąc, że na miano tradycji nie zasługuje zwyczaj lub sytuacja trwająca nawet kilkadziesiąt lat. Słowa te padły podczas prelekcji i nie miałem możliwości dopytać się, jaki czas uważa za niezbędny do powstania tradycji. Jednak zainspirowany w kolejnych rozmowach z winiarzami na dźwięk trzysylabowego słowa niezmiennie pytałem, ile owa tradycja sobie liczy.

Przynosiło to interesujące informacje. Węgry ?królestwem kékfrankosa? okazały się być po prawdzie dopiero od II Wojny Światowej. Wcześniej dominowała tu uprawa białych odmian, a z czerwonych w wielu regionach najpopularniejsza była kadarka. Sześćdziesiąt lat może wydawać się długim czasem. Trzeba jednak pamiętać, że mówimy o winiarstwie. Od razu przypomina mi się pewna warszawska prezentacja win alzackich. Próbowanie win u niektórych winiarzy składało się niejako z dwóch części. Pierwsza dotyczyła win wyeksponowanych na stole, druga następowała w wyniku toczonej podczas degustacji rozmowy. Jeśli nawiązywała się nić porozumienia i sympatii, właściciel wyciągał z pod stołu wina z 50?60 letnich krzewów. W tym kontekście półwiecze ekspansji upraw jednej z odmian winorośli nie robi już takiego wrażenia. Zwłaszcza, że obsadzenie winnic, zebranie doświadczeń i oszlifowanie win wymaga wielu dodatkowych lat.

Nie chciałbym jednak, aby moje słowa cokolwiek ujmowały zjawiskom, które jeszcze za naszych czasów lub w następnym pokoleniu mogą stać się pełnoprawną tradycją. Po prostu takie uściślanie lat nadaje właściwą proporcję. Jak choćby w przypadku rodu Fehérvári gospodarującego na stokach góry Somló, który swoje tradycje może wyprowadzić z XIII wieku.

Pozostaje pytanie, co w winiarstwie powinno być nazywane tradycją. Powiedziałbym, że tradycja zaczyna się rodzić się wtedy, gdy umiera ostatni winiarz, który mógł pamiętać jej poczęcie. Jeśli w kolejnych pokoleniach pojawią się następcy chcący ją rozwijać, udoskonalać i dzięki nim okaże się odporna na przeciwności, chwilowe mody, wtedy staje się pełnoprawną tradycją. Nie wyznaczałbym więc jej powstania latami, ale przede wszystkim tym, co leży u podstaw winiarstwa i jego wkładu w kształtowanie kultury ? przekazywaniem doświadczeń pomiędzy pokoleniami. To chyba najlepiej oddaje nie tylko czas, ale i sens powstania tradycji.

Janusz Walczak www.magazynwino.pl

Wino jest dziś bardzo popularne, jest na (oraz w)ustach wszystkich.
Wina jest jednocześnie zbyt dużo. Niewątpliwie podaż przewyższa popyt.
Wielu producentów w rozmaity sposób stara się zabiegać o konsumentów, o nowe rynki zbytu.
O jeszcze większą sprzedaż wśród konsumentów przywiązanych do marki.

Gdzie kupować?

Winiarnie – miejsce w którym coraz częściej można nie tylko kupić, ale i napić się wina.

Winiarnię określił bym jako – sklep specjalistyczny z winami, czasem połączony z możliwością konsumpcji wina i potraw odpowiednio do wina dobranych.  Miejsce w którym można liczyć na poradę specjalisty znającego asortyment, oraz wiedzę konieczną w odpowiednim doborze wina dla odwiedzających winiarnię klientów.

Winnice – w Polsce raczej ciężko kupować wino w tych miejscach z uwagi na fakt iż Ich ograniczona ilość dostępna zazwyczaj w misjach typowo turystycznych ( Podkarpacie, Małopolska, okręg zielonogórski).

Za granicą w winiarskich krajach takich jak Francja, Włochy itd… są miejscem gdzie bardzo często można odnaleźć niesamowite pełne nietuzinkowości i osobliwości wina w rozsądnych cenach.

Wino można kupować także w supermarketach.  Możemy w prosty sposób sięgnąć na półkę, aby zdobyć butelkę szampana takiego jak Piper Heidsieck, Veuve Clicot Ponsardin, czy też Dom Pérignon w znacznie bardziej atrakcyjnej cenie.

Dom Perignon

W miejscu takim jak supermarket raczej nie możemy liczyć na fachowe porady somellierów, tudzież wykwalifikowanych sprzedawców. Jesteśmy zdani na siebie, oraz na bardzo ograniczony wybór.

Wina nie powinno się kupować tylko ze względu na cenę. Bardzo często wina w przystępnej cenie są znakomite, pełne smaku i odpowiedniego wyważenia warte dużo większej ceny niż zapłaciliśmy.
I vice versa wina drogie czasem nie są warte nawet jednej dziesiątej ceny którą zań zapłaciliśmy.

Warto posiadać jakąś wiedzę odnośnie preferowanych przez nas smaków.
A jeśli cenimy sobie fachowe doradztwo to pozostawiam serwis www.winobranie.info do Państwa użytku.

Wino można kupić także przez internet.

Już wkrótce zamieszczę listę importerów, od których można kupować.